bh voor 1 borst

Sinds kort maak ik een nieuw model bh voor 1 borst. Mijn oude model was ook wel mooi, maar jammer genoeg voor mij toch te pijnlijk. Ik heb namelijk veel zenuwpijn op en rondom de plek waar mijn rechterborst gezeten heeft. En het rechte lapje wat daar zat gaf te veel druk en daardoor meer pijn. En aangezien zonder bh lopen helemaal niet gaat, door contactpijn met de kleding die ik draag,  heb ik op de website van www.zelflingeriemaken.nl een oproepje geplaatst om te vragen of iemand mij kon helpen met het ontwerpen van een andere bh.

En dat is gelukt. Saskia heeft voor mij een mooi model gemaakt, waarbij er goed op de pijnplekken is gelet. En zodra zij klaar was met tekenen ben ik gelijk gaan naaien. En het resultaat wil ik toch even laten zien. Ik ben er best trots op. Ten eerst omdat hij minder pijn doet en ik vind de bh ook nog mooier zoals deze nu is. Het is allemaal wat meer in evenwicht. En als ik me nu buk en inkijk heb, dat kan nu eenmaal gebeuren, dan zie je een gewoon model bh. En dat vind ik best prettig zo.

 

Hamsteren

Vandaag ligt er veel sneeuw en het is een prachtig gezicht. En ik gooi, zoals ik de laatste periode doe, een paar boterhammen met pindakaas in de tuin. Daar zijn de vogels namelijk echt gek op.
Het lijkt wel alsof er een paar vogels op de uitkijk zitten en doorseinen dat er weer lekkers te halen is. Want het  is al snel een drukte van jewelste. De mussen, koolmeesjes en het roodborstje komen al snel van het smakelijke goedje eten. Maar dan….ineens vliegen ze weg. Er komen eksters op het voedsel af. En wat zie ik tot mijn verbazing? Zij nemen de grootste stukken brood in hun snavel en verstoppen deze vervolgens onder de dikke laag bladeren die overal in de tuin liggen. Het is een apart gezicht, eksters die hamsteren zodat zij lekker lang van de het broodje pindakaas kunnen genieten. Ze moeten trouwens wel snel zijn want ook zij worden weggejaagd en wel door de kouwtjes. Zij vinden de pindakaas ook heeeeerlijk. Wat een genot om naar te kijken.
Omdat het hevig sneeuwt gooi ik straks nog eens een paar boterhammen met lekkers in de tuin. Goed voor de dieren en zeer ontspannend voor mij.

hamsterende ekster

Stoppen?

Och jee, soms weet ik het niet meer. En dan heb ik het over dit log. Zal ik er mee doorgaan of stoppen? Ik heb bijvoorbeeld al lang niet geschreven en kan ook niet echt iets bedenken waar ik het over hebben wil.
Ik kan natuurlijk schrijven over de natuur, dieren of het weer. Mijn leventje dat niet zo interessant is of misschien wel een lekkere roddel neerzetten. Maar vooral dat laatste lijkt me niet zo geslaagd. Dus die valt al af. En dan het weer…. daar is altijd wel wat over te schijven bijvoorbeeld: het regent, is heet, koud, het stormt, etc.
Okee, de natuur dan ook maar even benoemen. Dat vind ik zelf altijd een prachtig iets en ik zou er veel over kunnen schrijven. En dan heb ik het alleen nog maar over de bossen, heidevelden of mijn tuin. O, en alle dieren die er zijn of de zon, de maan, de zee, sterren, het onweer, de regenboog en ga zo maar door.
Of gewoon over het ’s morgens wakker worden en de eksters horen roepen en de wind die door de kieren naar binnen waait waardoor er een natuurlijk gezang ontstaat. En dan mijn ogen open doen en het licht door de kieren van het gordijn naar binnen zien gluren alsof deze zeggen wil: “sta op joh, er is weer zoveel moois te bewonderen, er is zoveel om van te genieten vandaag”. Misschien is dat wat om over te schrijven.

 
Ik voel me een beetje zoals deze slak: de zon is lekker op mijn huid(sje), maar ik blijf toch nog maar even lekker luieren en geniet van de warmte van de zon. En verder…..nog lekker even niets.

Poekie overleden

Hoi allemaal, ik heb al een tijdje niets meer op mijn log geschreven maar ik wil jullie toch laten weten dat mijn allerliefste poes/mijn soulmate Poekie is overleden.

Ik heb haar helaas vanmiddag in moeten laten slapen. Poek heeft een mooi plekje onder de Meidoorn gekregen en mijn dochter en ik hebben een fijn ritueel voor haar gedaan zodat ze weet dat ze over mag gaan.

Lieve Poek, wat zal ik haar missen. We waren zo op elkaar ingesteld. Zij eerst ’s morgens haar drinken, tegenwoordig water uit een flesje want dat vond ze echt het einde , en dan eten en daarna kammen natuurlijk. En dan mocht ik snel wat eten want daarna wilde ze op schoot slapen. De rest van de dag sliep ze onder haar lievelingsdekentje of ze lag lekker in de tuin. En ’s avonds natuurlijk op het lekkerste kussen van Nederland, mijn schoot. O wat vond ze dat allemaal lekker en o wat zal ik dat missen.

Mijn soulmate Poek

Collumn

Als ik  weer eens op mijn weblog kijk besef ik dat het al even geleden is dat ik geschreven heb. Hier is overigens een simpele verklaring voor.

Ik schrijf sinds kort, eens per maand, een collumn voor het inloophuis “Panakeia” te Ede. Dit is een huis voor mensen die kanker hebben of hebben gehad. En natuurlijk ook voor hun naasten. En naasten is in dit geval een breed begrip. Het kan je gezin zijn, maar ook buren of vrienden, etc.

Ik kom al een tijd in dit inloophuis. En wat ik daar doe? Wel ik drink er koffie en praat wat, als ik daar zin in heb. En meestal is dat voor  mij over koetjes en kalfjes. Maar er zijn ook workshops, stiltewandelingen, creatieve activiteiten, etc. Ik ben pas begonnen aan een schilder/tekencursus. Deze word gegeven door Hans Wolven. En terwijl ik dacht dat ik echt niet kon tekenen lukt het me nu toch om wat perspectief en schaduwen in een tekening aan te brengen. En dat is heel leuk. Had ik eerst een puzzelboekje in mijn hand als ik naar het kleinste kamertje ging, nu ga ik met een kladblokje naar binnen en klodder deze heftig vol. Dat is overigens zeer ontspannend.

Maar goed, ik verwaarloos mijn weblog dus een beetje. Wat niet de bedoeling is. Maar willen jullie mijn collumn lezen kijk dan op www.Panakeia.nl

Kou

Eindelijk is het een beetje winters in Nederland. Overdag ligt de temperatuur rond het vriespunt en ’s nachts er aardig onder. En als je dan ’s morgens je bed uitkomt en de gordijnenen opent dan heb je soms van die mooie plaatjes. Ik grijp dan graag gelijk naar mijn fototoestel met het voornemen om al dit moois op de gevoelige plaat te leggen.

Zonnebloem met rijp

Daarna ga ik koffie zetten en geniet ik van het wintergevoel dat nu zo duidelijk zichtbaar is. En straks ga ik even een lekkere frisse neus halen.

Griep

Het is al weer 2 dagen 2009. Gelukkig nieuwjaar nog gewenst aan iedereen.
Van het feestgedruis etc. heb ik zelf niet zo veel meegekregen. Ik was en ben nog steeds een beetje ziek. Zoals overal in Nederland heeft ook bij mij de griep toegeslagen. En ik moet zeggen dat deze zeer heftig was.
Het is wel prettig dat Hester eerste Kerstdag bij mij zou komen koken. Ik lag toen namelijk al een paar dagen een dweil te zijn. Maar volgens mij had zij hier toch niet zo’n zin in en daarom belde ze me op Kerstavond op dat ze, met de ambulance, naar het ziekenhuis werd gebracht. Ze dachten namelijk dat ze een blindedarm ontsteking had. En dat is niet prettig. Ze gaf aan dat ik niet hoefde te komen. Maar, hallo, ze is mijn kind. Dus hup in de auto en naar Nijmegen gekrost. En ik wil even zeggen dat Hester zeer moedig was. Dit was haar eerst operatie en ze had iets van, ik heb pijn en ben moe, opereer me maar dan ben ik er van af. En vervolgens ging ze naar de OK, al grapjes makend, en kwam ze later al gekke gezichten trekkend weer bij op de verkoeverkamer. Hier mochten we gelukkig bij zijn. Anders hadden we de voorstelling die Hester gaf toch mooi gemist.
De volgende dag mocht Hester, met een aardige jaap in haar buik, met me mee naar huis. En daar hebben we de kerst, beiden op een bank, gevierd. We hebben veel dvd’s gekeken en geslapen, etc. Het was zeer rustig.
Hester is inmiddels naar huis en het gaat steeds beter met haar. Mijn griep begint ook af te nemen. Oudejaarsavond heb ik lekker op bed doorgebracht. Ik ben er alleen uitgeweest voor het vuurwerk en voor mijn lieve huisgenoot Poekie, die het best eng vond allemaal.
En zo werd het 2009 en ik heb lekker geen goede voornemens. Ik zie wel wat er komt.

Angstig wild zwijn

Herten, reeën en wilde zwijnen tegenkomen in het bos is altijd weer iets magisch. Maar al heb ik afgelopen zondag met vrienden heerlijk in het bos van de vallende sneeuw en het witter wordende landschap lopen genieten, het wild liet zich niet zien. Die bleven zelf liever bij de openhaard met een borreltje erbij. En voor de kleintjes chocomelk natuurlijk.

Maar vandaag was het anders. Joop en ik zijn weer een lekkere wandeling gaan maken in het bos. En al pratende en om ons heen kijkend, want er is altijd wel wat te zien, zegt Joop ineens op fluistertoon:”kijk daar, een zwijn.” Ik kijken natuurlijk en …ja hoor, een grote Beer, voor de leken onder ons dat is een mannetjes zwijn. Hij gaat net het pad op. Maar ziet me en loopt weer terug en staat me dan, in de veiligheid van de bomen, te peilen. Joop kijkt me aan en vraagt:”Waar kijk jij nou naar? Blijken er meer te lopen. Dat is dus gaaf. Pa zwijn geeft het sein veilig en de rest van het stel, moeder en de drie kinderen zwijn, steken het pad over en verdwijnen weer tussen de bomen. Hoewel, ik kan ze toch nog wat zien. En heeeeel voorzichtig lopend volgen we ze op een redelijke veilige afstand. Althans dat denken we. Want ineens kijkt pa zwijn me aan, kijkt nog eens en blaast zich dan flink op. “Oei,”denk ik, “dat gaat geloof ik niet helemaal goed.” En vervolgens komt pa dus op me afgestormt. En hij rent echt hard. Ik vlieg achter een boom, nou ja een lucifershoutje, maar gelukkig schijnt pa zwijn me niet meer goed te kunnen zien en wijkt, net een paar meter voor me, af naar een andere richting. De rest van de familie rent er achteraan. Mijn hart zit in mijn keel en ik sta te trillen op mijn benen. Ook Joop is zich rot geschrokken, maar kan toch nog net een foto maken van een wegrennende Pa zwijn.

We hebben onze wandeling wat trillerig vervolgd, maar met absoluut veel respect voor pa zwijn en zijn familie.

Geschrokken wild zwijn

Binnenste-buitenpoes

Zoals iedereen die deze site leest wel weet, heb ik een heerlijke huisgenote, Poekie. Nou ja, Poekie, zeg maar Poek. Met haar ongeveer 8+ kilo is zij een heerlijke knuffelpoes. En zoals jullie weten gaat ze sinds Maart naar buiten. Weliswaar in een afgezet stukje tuin, maar toch. En ze vindt het nog steeds heerlijk.

Aan de regen heeft ze lak. Oftewel een verzopen kat zijn, vind zij niet zo erg. Ze drinkt zelfs liever uit een waterplas, waar ze half in gaat liggen, dan uit haar bakje. En de sneeuw van de afgelopen dagen was natuurlijk helemaal interessant. Ik heb genoten toen ze, voorzichtig met optrekkende pootjes en vooruit gestoken snoet, naar buiten ging. Ze duwde haar roze neusje in de sneeuw, haar neusje wordt roze als ze geniet, en deed hem snel weer omhoog. Oei, dat is koud en vreemd. Even keek ze achterom of ik wel in de buurt was. Want de sneeuw is voor haar toch een hele ontdekking. Okee, ik sta er nog en ze waagt zich verder de tuin in. Ze loopt wat rond en gaat vervolgens naar haar waterbakje. Want na het eten ’s morgens gaat ze altijd buiten drinken. Een kat heeft ook zo haar gewoonten. Als ze gaat liggen om te drinken en haar tongetje in de bak steekt, om lekker water op te gaan lepelen,  schrikt ze. Wat is dat nou weer?  Het water is weg, wat in de bak zit is alleen maar koud. Ze is stomverbaasd. Ja, ijs is ook vreemd voor een kat die altijd binnen is geweest. Na nog enkele pogingen om te drinken staat ze maar op en wil naar binnen. Ik doe de deur open en ze kletst me echt de oren van mijn hoofd. Het is alsof ze me de avonturen die ze net heeft meegemaakt wil vertellen. Daarna rent ze naar haar drinkbak, ploft neer en gaat lekker liggen drinken. Vervolgens moet ze toch even bijkomen en dat doet ze natuurlijk lekker op de bank onder haar favoriete dekentje. En wat kan die Poek dan knorren en snurken.