Poekie overleden

Hoi allemaal, ik heb al een tijdje niets meer op mijn log geschreven maar ik wil jullie toch laten weten dat mijn allerliefste poes/mijn soulmate Poekie is overleden.

Ik heb haar helaas vanmiddag in moeten laten slapen. Poek heeft een mooi plekje onder de Meidoorn gekregen en mijn dochter en ik hebben een fijn ritueel voor haar gedaan zodat ze weet dat ze over mag gaan.

Lieve Poek, wat zal ik haar missen. We waren zo op elkaar ingesteld. Zij eerst ’s morgens haar drinken, tegenwoordig water uit een flesje want dat vond ze echt het einde , en dan eten en daarna kammen natuurlijk. En dan mocht ik snel wat eten want daarna wilde ze op schoot slapen. De rest van de dag sliep ze onder haar lievelingsdekentje of ze lag lekker in de tuin. En ’s avonds natuurlijk op het lekkerste kussen van Nederland, mijn schoot. O wat vond ze dat allemaal lekker en o wat zal ik dat missen.

Mijn soulmate Poek

Collumn

Als ik  weer eens op mijn weblog kijk besef ik dat het al even geleden is dat ik geschreven heb. Hier is overigens een simpele verklaring voor.

Ik schrijf sinds kort, eens per maand, een collumn voor het inloophuis “Panakeia” te Ede. Dit is een huis voor mensen die kanker hebben of hebben gehad. En natuurlijk ook voor hun naasten. En naasten is in dit geval een breed begrip. Het kan je gezin zijn, maar ook buren of vrienden, etc.

Ik kom al een tijd in dit inloophuis. En wat ik daar doe? Wel ik drink er koffie en praat wat, als ik daar zin in heb. En meestal is dat voor  mij over koetjes en kalfjes. Maar er zijn ook workshops, stiltewandelingen, creatieve activiteiten, etc. Ik ben pas begonnen aan een schilder/tekencursus. Deze word gegeven door Hans Wolven. En terwijl ik dacht dat ik echt niet kon tekenen lukt het me nu toch om wat perspectief en schaduwen in een tekening aan te brengen. En dat is heel leuk. Had ik eerst een puzzelboekje in mijn hand als ik naar het kleinste kamertje ging, nu ga ik met een kladblokje naar binnen en klodder deze heftig vol. Dat is overigens zeer ontspannend.

Maar goed, ik verwaarloos mijn weblog dus een beetje. Wat niet de bedoeling is. Maar willen jullie mijn collumn lezen kijk dan op www.Panakeia.nl

Kou

Eindelijk is het een beetje winters in Nederland. Overdag ligt de temperatuur rond het vriespunt en ’s nachts er aardig onder. En als je dan ’s morgens je bed uitkomt en de gordijnenen opent dan heb je soms van die mooie plaatjes. Ik grijp dan graag gelijk naar mijn fototoestel met het voornemen om al dit moois op de gevoelige plaat te leggen.

Zonnebloem met rijp

Daarna ga ik koffie zetten en geniet ik van het wintergevoel dat nu zo duidelijk zichtbaar is. En straks ga ik even een lekkere frisse neus halen.

Griep

Het is al weer 2 dagen 2009. Gelukkig nieuwjaar nog gewenst aan iedereen.
Van het feestgedruis etc. heb ik zelf niet zo veel meegekregen. Ik was en ben nog steeds een beetje ziek. Zoals overal in Nederland heeft ook bij mij de griep toegeslagen. En ik moet zeggen dat deze zeer heftig was.
Het is wel prettig dat Hester eerste Kerstdag bij mij zou komen koken. Ik lag toen namelijk al een paar dagen een dweil te zijn. Maar volgens mij had zij hier toch niet zo’n zin in en daarom belde ze me op Kerstavond op dat ze, met de ambulance, naar het ziekenhuis werd gebracht. Ze dachten namelijk dat ze een blindedarm ontsteking had. En dat is niet prettig. Ze gaf aan dat ik niet hoefde te komen. Maar, hallo, ze is mijn kind. Dus hup in de auto en naar Nijmegen gekrost. En ik wil even zeggen dat Hester zeer moedig was. Dit was haar eerst operatie en ze had iets van, ik heb pijn en ben moe, opereer me maar dan ben ik er van af. En vervolgens ging ze naar de OK, al grapjes makend, en kwam ze later al gekke gezichten trekkend weer bij op de verkoeverkamer. Hier mochten we gelukkig bij zijn. Anders hadden we de voorstelling die Hester gaf toch mooi gemist.
De volgende dag mocht Hester, met een aardige jaap in haar buik, met me mee naar huis. En daar hebben we de kerst, beiden op een bank, gevierd. We hebben veel dvd’s gekeken en geslapen, etc. Het was zeer rustig.
Hester is inmiddels naar huis en het gaat steeds beter met haar. Mijn griep begint ook af te nemen. Oudejaarsavond heb ik lekker op bed doorgebracht. Ik ben er alleen uitgeweest voor het vuurwerk en voor mijn lieve huisgenoot Poekie, die het best eng vond allemaal.
En zo werd het 2009 en ik heb lekker geen goede voornemens. Ik zie wel wat er komt.

Angstig wild zwijn

Herten, reeën en wilde zwijnen tegenkomen in het bos is altijd weer iets magisch. Maar al heb ik afgelopen zondag met vrienden heerlijk in het bos van de vallende sneeuw en het witter wordende landschap lopen genieten, het wild liet zich niet zien. Die bleven zelf liever bij de openhaard met een borreltje erbij. En voor de kleintjes chocomelk natuurlijk.

Maar vandaag was het anders. Joop en ik zijn weer een lekkere wandeling gaan maken in het bos. En al pratende en om ons heen kijkend, want er is altijd wel wat te zien, zegt Joop ineens op fluistertoon:”kijk daar, een zwijn.” Ik kijken natuurlijk en …ja hoor, een grote Beer, voor de leken onder ons dat is een mannetjes zwijn. Hij gaat net het pad op. Maar ziet me en loopt weer terug en staat me dan, in de veiligheid van de bomen, te peilen. Joop kijkt me aan en vraagt:”Waar kijk jij nou naar? Blijken er meer te lopen. Dat is dus gaaf. Pa zwijn geeft het sein veilig en de rest van het stel, moeder en de drie kinderen zwijn, steken het pad over en verdwijnen weer tussen de bomen. Hoewel, ik kan ze toch nog wat zien. En heeeeel voorzichtig lopend volgen we ze op een redelijke veilige afstand. Althans dat denken we. Want ineens kijkt pa zwijn me aan, kijkt nog eens en blaast zich dan flink op. “Oei,”denk ik, “dat gaat geloof ik niet helemaal goed.” En vervolgens komt pa dus op me afgestormt. En hij rent echt hard. Ik vlieg achter een boom, nou ja een lucifershoutje, maar gelukkig schijnt pa zwijn me niet meer goed te kunnen zien en wijkt, net een paar meter voor me, af naar een andere richting. De rest van de familie rent er achteraan. Mijn hart zit in mijn keel en ik sta te trillen op mijn benen. Ook Joop is zich rot geschrokken, maar kan toch nog net een foto maken van een wegrennende Pa zwijn.

We hebben onze wandeling wat trillerig vervolgd, maar met absoluut veel respect voor pa zwijn en zijn familie.

Geschrokken wild zwijn

Binnenste-buitenpoes

Zoals iedereen die deze site leest wel weet, heb ik een heerlijke huisgenote, Poekie. Nou ja, Poekie, zeg maar Poek. Met haar ongeveer 8+ kilo is zij een heerlijke knuffelpoes. En zoals jullie weten gaat ze sinds Maart naar buiten. Weliswaar in een afgezet stukje tuin, maar toch. En ze vindt het nog steeds heerlijk.

Aan de regen heeft ze lak. Oftewel een verzopen kat zijn, vind zij niet zo erg. Ze drinkt zelfs liever uit een waterplas, waar ze half in gaat liggen, dan uit haar bakje. En de sneeuw van de afgelopen dagen was natuurlijk helemaal interessant. Ik heb genoten toen ze, voorzichtig met optrekkende pootjes en vooruit gestoken snoet, naar buiten ging. Ze duwde haar roze neusje in de sneeuw, haar neusje wordt roze als ze geniet, en deed hem snel weer omhoog. Oei, dat is koud en vreemd. Even keek ze achterom of ik wel in de buurt was. Want de sneeuw is voor haar toch een hele ontdekking. Okee, ik sta er nog en ze waagt zich verder de tuin in. Ze loopt wat rond en gaat vervolgens naar haar waterbakje. Want na het eten ’s morgens gaat ze altijd buiten drinken. Een kat heeft ook zo haar gewoonten. Als ze gaat liggen om te drinken en haar tongetje in de bak steekt, om lekker water op te gaan lepelen,  schrikt ze. Wat is dat nou weer?  Het water is weg, wat in de bak zit is alleen maar koud. Ze is stomverbaasd. Ja, ijs is ook vreemd voor een kat die altijd binnen is geweest. Na nog enkele pogingen om te drinken staat ze maar op en wil naar binnen. Ik doe de deur open en ze kletst me echt de oren van mijn hoofd. Het is alsof ze me de avonturen die ze net heeft meegemaakt wil vertellen. Daarna rent ze naar haar drinkbak, ploft neer en gaat lekker liggen drinken. Vervolgens moet ze toch even bijkomen en dat doet ze natuurlijk lekker op de bank onder haar favoriete dekentje. En wat kan die Poek dan knorren en snurken.

Lobstar Label

Gisteren was het eindelijk zover. Het feest van Maydaymayday in Utrecht barstte eindelijk los. Het was een feestavond voor kankerpatiënten en hun naasten.
Er was  een dansavond en Angela Groothuizen kwam zingen en daar aan vooraf gaand was er o.a. de modeshow van Lobstar. 

En ik was één van de zeven vrouwen die mee mocht lopen. Of te wel ik was model.
Er is van te voren veel geoefend op de pasjes en welke kleding we aan moesten. We zijn flink in de make-up gezet, ik liep dus incognito rond, en ons haar werd een beetje opgepimpd. En dan is het weer oefenen en vervolgens wachten en wachten.

Maar dan ineens…….zijn we aan de beurt……En op dat moment begon mijn hart te bonken en mijn knieën te knikken en zo moet je dan (help) op een rustige en ontspanne manier leuke kleding showen. Het ging allemaal goed, alleen het trapje het podium af vond ik maar niks. Daar slaan natuurlijk het gemakkelijkst je knikkende knieën dubbel en het is toch maf als je zo’n trapje af zou duiken.
Na elke ronde lopen werd het rennen naar de gang en moesten de kleedsters ons als een gek helpen omkleden. Petje af voor alle dames die mee hebben gedaan en het kordate werk van de kleedsters. Ze vertelden mij dat ze het zweet op plekken hadden staan waar het normaal gesproken niet zo snel komt. Ja….je word zeer intiem als je met zijn allen half naakt rond rent.
O, en had ik al verteld van de filmploeg die constant om ons heen hing. We komen dan ook in België en ik dacht ook in Frankrijk op de tv. En dan was er nog een fotografe die het ook goed kon, overal verschijnen als je bijna bloot was, bedoel ik. Ach en dan wen je ook snel als een aantal gasten en de portiers je in je slipje en bh zien. Wat maakt het uit het is showbisssss niet waar. En de beelden gaan toch al door half Europa heen.

We hebben geweldige lovende woorden van het publiek gehad en de collectie van Chantal Hoevers-Prins is echt de moeite waard. Lobstar-label zal binnenkort haar website klaar hebben en dan kunnen jullie al het moois zien wat ze maken. Dus kijk af en toe eens op www.lobstar.nl.
De middag/avond was helemaal gaaaf. Dit wil ik absoluut wel vaker doen.

Ps, handtekeningen à €25,- per stuk (lol)

Pinkwomenweekend

1 van de haardkamers

Ik ben het afgelopen weekend, samen met Hester, naar een Godinnenweekend geweest. En wel in Zweifall in het Newlifestyleresort van Sybil en Rob.

Wat bedoel ik daar nou mee: wel ik had gelezen dat er een Pinkwomenweekend was en dat je je daar voor op kon geven. Dus, ik dat gedaan natuurlijk. En …wat schetst mijn verbazing…we werden uitgekozen. Samen met 53 andere vrouwen die te maken hebben met borstkanker en hun naasten.

Ik kan je vertellen dat ik een geweldig weekend heb gehad. Sybil en Rob, zijn absolute engelen en alle vrijwilligers die mee hielpen ook.

Er heerst een heerlijk huiselijk gevoel. Dat kan ook niet anders met, een heelijke eetkamer, 2 knusse haardkamers, sauna, hottube, waar we anderhalf uur in hebben gezeten en lekkere ruimtes buiten.

We zijn uitzonderlijk verwend. En…de theatergroep van de Amazones kwamen ook nog onverwachts langs. Wat geweldig en emotioneel was dat. iedereen heeft vreselijk gelachen maar ook gehuild. Alles wat ze deden was zo herkenbaar.

Had ik al verteld dat het weekend gratis was. Er zijn dit jaar twee weekenden (gratis) georganiseerd voor mensen met kanker. 1 voor kinderen en 1 voor vrouwen met borstkanker. Dit willen ze overigens vaker gaan doen.

Zweifall

 Het resort is een mooi huishotel waar het leven weer even eenvoudig is en het is bedoeld voor iedereen die na/tijdens kanker er even lekker tuissenuit wil. Het is ook bedoeld voor de echtgenoten, kinderen, vrienden of vriendinnen. Samen even lekker bijkomen van alle beslommeringen, heerlijk.
Rob heeft zelf kanker gehad en zij hebben gezocht naar een manier om zoveel mogelijk overlevenden van kanker te helpen hun weg te vinden. Tijdens de ziekte word je omringd door mensen, daarna gaat het leven gewoon verder. Voor veel mensen blijft kanker altijd nog deel uitmaken van hun leven en dan is het fijn om te weten dat er een plek is waar iedereen weet hoe dat is.

 Ik heb het geweldig gevonden en denk met veel geluk terug aan dit weekend. Kijk eens op www.newlifestyleresort.nl als je zelf ook even weg wilt en je prettig wilt voelen bij mensen die begrijpen wat er in je omgaat. Je kunt altijd een lekker lang weekend boeken of een midweek. Helaas zijn deze niet gratis, maar het geld moet ergens vandaan komen om de gratis weekenden te kunnen laten plaatsvinden.

Ik weet in ieder geval dat ik er zeker, en dan als betalende gast, nog eens heenga.

Geit met 1borst

De omgeving en plaatsjes in de buurt zijn ook erg leuk en ……er is zelfs een geit die zich aan heeft gepast. Zij heeft namelijk maar 1 borst.

Open dag

Gisteren was de open dag bij Panakaiea naar aanleiding van de borstkankermaand.

Zoals eerder geschreven was er allerlei info voor vrouwen met o.a. 1borst waaronder: lingerie, kleding en allerlei folders. En verder natuurlijk de opening van de expositie van Yvon Verweys foto’s.

Alle modellen waren aanwezig en het was leuk om met hen kennis te maken. Tijdens de opening vond ik het best wat emotioneel. Trouwens later op de dag ook.

Er kwamen een aantal vrouwen naar de expo kijken die zeer geemotioneerd raakten en graag hun verhaal wilden vertellen. Ik heb met een aantal van deze vrouwen gesproken en ben onder de indruk van hun verhalen. Hun kijk op de dingen, hun angsten en wensen. De herkenning van gevoelens was overweldigend.
Ik vind het fijn dat ik wat heb kunnen betekenen voor hen op deze dag en ik heb ook weer veel van hen geleerd door gewoon te luisteren.

Het was een zeer geslaagde dag.