Hè, hè

Okee, Poek heeft toegehapt. Gisteren heb ik het drankje voor haar bij de dierenarts opgehaald en deze vanmorgen door haar vlees gedaan. Eerst was het flink ruiken en ze besloot wederom dat ze het niet lustte.
Maar… toen ik wat op haar pootje smeerde, en een poes wil schoon zijn, en zij dus vervolgens haar poot schoonlikte, kwam er een bepaalde blik in haar ogen. En vervolgens viel ze aan…….. op haar vlees met drank wel te verstaan. Heerlijk vond ze het. Ze likte bijna de bodem uit haar bakje. En ik genoot ook met volle teugen. Nog elf dagen te gaan en Poek kan dan weer helemaal gezond zijn zonder te veel stress, Yoepie.

Poek

Poek is ziek. Poek loopt te snotteren en te niezen en haar ogen tranen flink. Ze is dus behoorlijk verkouden. En ook voor een poes is dat geen pretje. Ze loopt nogal eens naar adem te happen omdat haar neusje dicht zit en het eten is toch ook iets minder lekker dan het normaal is.

Poek moet behandelt worden. Maar, daar denkt zijzelf anders over. Een zalfje op het oog dat gaat nog wel. Maar….. een pil naar binnen werken. Bij het idee alleen al scherpt zij al haar nagels en vijlt ze haar tanden bij. Okee, dan door het eten prakken en het liefst door sardientjes want daar houd  ze van. Maar,  Poek is niet gek en eet het niet. Na voor de derde keer het bakje onder haar neus geschoven te hebben, kijkt ze me zo vuil aan dat ik het maar laat. Ze krijgt lichte blaasneigingen. En dan bedoel ik niet haar plasblaas, maar haar “ ik scheur je aan stukken geblaas.”

Dan de dierenarts maar weer bellen. Ik kan het nog met een drankje proberen wat door het eten kan. Ik hoop dat het werkt. Want Poek kan niet normaal naar de dierenarts. Dan wordt ze helemaal gek. Ze behandelen haar dan met drie man. Twee personen houden haar vast en één persoon behandelt haar dan. Vreselijk voor Poek, ze heeft de laatste keer zelfs even suiker gehad van de schrik. Gelukkig is dat afgezakt en kon ik haar weer meenemen. Als de suiker niet was afgezakt had ik haar in moeten laten slapen. Want ik kan moeilijk elke dag op haar gaan zitten om dan ook nog eens een spuit in haar lijfje te jagen.
Maar goed, nu eerst het drankje en als dat niet gaat dan moet ze alsnog naar de dierenarts en zetten ze haar in een speciale kist voor niet behandelbare katten. Arme Poes, ziek en dan ook nog al dat gedoe aan je hoofd. Kon ik het maar aan je uitleggen, lieverd.

Poes

Ik zat gisteren lekker op de trap naar buiten te kijken en ineens zie ik een poes de boom in schieten achter een vogel aan. De poes ging helemaal op in de lekkere maaltijd die het hoopte te bemachtigen. Dit lukte overigens gelukkig niet.
Ik rende vervolgens van de trap af en pakte snel mijn fototoestel en kon nog net een naar beneden klauterende poes gedeeltelijk op de foto zetten. De poes kreeg mij trouwens net op dat moment in de gaten. Prachtig.

  

Lente?

De zon schijnt heerlijk vandaag en daarom besluit ik om eens wat in de tuin te gaan doen. Een beetje blad harken, wat oude takken verwijderen van struiken, etc. Niet te veel natuurlijk, de vogels en egel en alle insecten in de tuin hebben gevallen bladeren nodig om lekker in te schuilen of om naar eten te zoeken.
Het is lekker om zo bezig te zijn. Ik voel me verbonden met de aarde en ik rommel wat en kijk wat er gebeurt in mijn tuin. En ook hier staan de krokussen in de bloei en loopt de hazelaar uit. Zelfs de rozenstruik doet mee en wil zijn bladeren al openen. En tot mijn verbazing zie ik zelfs een paardenbloem bloeien. Nou, dat moet ik toch even laten zien, al dat moois.

Hoewel het niet overeenkomt met hoe ik me voel. Ik leef nog helemaal in de winterstand. En wil er ook nog niet uitkomen. Ik doe de dingen langzamer en ben meer naar binnen gekeerd. Ik wandel wel en fiets een beetje, maar verder hang ik op de bank en denk na of lees en een mooie dvd kijken is ook niet te versmaden. Verder rommel ik wat in huis en ben een tikje creatief. Maar dat is alles waar ik zin in heb en dat is ook voldoende nu.

Dus Lente? nee hoor, echt niet. Hoewel zelfs journalisten je het willen doen geloven. Elk jaar staat er weer in de krant dat dit jaar de lammetjes toch wel erg vroeg geboren worden. En dit jaar ligt dat aan de temperatuur. Maar…mensen dat heeft er niets mee te maken. Ik bedoel maar: rammetje + ooitje = lammetje.
En deze die op de foto staat is van vorig jaar. Niet te vroeg door het weer, maar gewoon op het moment dat het klaar was om geboren te worden.

Wolkensymboliek

Ik loop de laatste dagen veel met mijn hoofd omhoog om naar de wolken te kijken. Dit omdat ik wil weten wat zij me te vertellen hebben. De symboliek van wolken kan me uitleg geven bij de vraag: Wat is er in mij dat ik momenteel meer moet koesteren, zodat ik het pad goed kan bewandelen dat ik momenteel ga?

Ik heb een aantal mooie symbolen gekregen. Vervolgens heb ik opgezocht in het boek, ‘Luisteren naar dieren’ van Ted Andrews, wat de betekenis is van deze symbolen. Ik zag nml. het meest dieren. Hieronder staan ze op een rijtje en daarbij ,zeer beknopt, hun betekenis:

Neushoorn: oerwijsheid
Olifant: oermacht en oerkracht
Wolf: bescherming, rituelen, loyaliteit en geest
Zwaan: bewustwording van ware schoonheid, macht van het zelf
Een pasgeboren baby en een zeer oude man: nieuw begin, einde, wedergeboorte.

Vooral meditatie op en schrijven over deze symbolen zal me helpen om duidelijkheid te krijgen waar ik momenteel vastzit, wat me afhoudt van het doel waar ik naartoe werk.

Gwynfyd

Landgoed Kernhem

In Ede heb je landgoed Kernhem. Dit landgoed is de laatste jaren helemaal gerestaureerd. Op het landgoed zijn veel spirituele plekken. Waaronder: een bloedsteen, leylijnen, grafheuvels, een doolhof, kruidentuin, roze vleermuizen en natuurlijk Huize Kernhem zelf. Op het landgoed is ook nog een geitenkaasboerderij en een pannenkoekenhuis (voor de lekkere trek). Huize Kernhem stond bij mijn zus en mij bekent als het spookhuis. Bij iedereen in de omgeving trouwens. Wij moesten bijna elke dag wachten op de bus bij een halte tegenover Huize Kernhem en dit vonden wij doodeng. We waren blij als de bus er was. In vroeger tijden schijnt het dat er een jonkvrouw in het huis woonde. Zij was verliefd op een ridder. Deze ridder ging weg na beloofd te hebben terug te komen. Maar hij kwam niet terug. En de jonkvrouw kwijnde weg en overleed in het huis. Zij waard nu rond als het Witte Wief.

Van de bloedsteen, die op het landgoed ligt, wordt beweerd dat er vroeger offers werden gebracht en dat de steen daardoor vol met bloed zit. Als je met Vollemaan een naald in de steen steekt dan komt er bloed uit, wordt beweerd. Als het goed is komen er nu nog heksen bijeen tijdens Vollemaan. De bloedsteen ligt op een plek waar een aantal leylijnen lopen. De leylijnen lopen door het Doolhof en Huize Kernhem. Het leycentrum door Huize Kernhem is zeer negatief. De weg van Huize Kernhem naar de bloedsteen loopt tussen een begraafplaats door en er zitten roze vleermuizen. En de aanwezigheid van wezens/overledenen is duidelijk voelbaar. Alles is dus erg spoekie. Toch voelt de plek steeds verschillend, soms prettig en soms loop je het liefs zo snel mogelijk weg. De heuvel achter de bloedsteen schijnt een plek te zijn waar de Kelten vroeger inwijdingen deden. Het is een krachtige, heilzame plek en er wordt nu nog steeds met Vollemaan bij de bloedsteen gemediteerd. Ik ben er vandaag nog geweest (kom er vaker) en vind het toch een heerlijke plek. Er is een prachtige Landgoed met oprijlaan (een leylijn), schitterend bos met reéen en herten en dan nog de geiten, koeien. Of te wel, hier kun je met een goed gevoel rondlopen, maar ook met de bibbers over de rug.

Mijn huisgenoot

Ik heb een huisgenoot. Zij is ruim 3 jaar geleden in mijn leven gekomen. Hoewel, zij heeft mij gekozen om bij te gaan wonen. En dat ging zo: 5 jaar geleden overleed mijn hondje Brutus. En na veel katten van vrienden, dochter en zus geaaid te hebben, besloot ik dat ik deze keer een kat wilde. Maar niet zo maar een kat. Eén waar wat aan mankeerde, die niemand wilde. Een theemuts en oud. En waar haal je die, juist, je gaat naar het asiel. Samen met een vriendin en vriend toog ik naar het asiel. Daar aangekomen zagen we vreselijk veel prachtige en lieve katten. Maar één kat viel op. Poek, 10 kilo en met snottebellen aan haar neus lag ze zichzelf te wezen. Stoicijns dus. Mijn vriendin zei;”die moet je niet nemen want die is ziek”. Bingo, Poek ging mee naar huis. Want ik wilde haar wel.

Thuis aangekomen werd Poek maar gelijk doodziek en het duurde 14 dagen, veel doktersbezoek, eten naar binnen wurmen, drinken met een pipet voordat ze een beetje opknapte. En toen veranderde ze van een kat die niets wilde, in de eigenzinnige kat die ze nu is. Ze is absoluut stoicijns naar andere mensen toe. Die ziet ze zo ongeveer niet en mij kent ze ook nauwelijks als er anderen bij zijn. Maar als we alleen zijn veranderd ze in een kroelige kat. Ze wil konstant op schoot en zo veel mogelijk geaaid worden.

’s Morgens zorgt zij ervoor dat we op tijd (haar tijd) opstaan. Ze gaat op mijn hoofd zitten (is nu 7kg), miauwt ongeveer het Wilhelmus bij elkaar en rent flink over me heen. Wie kan dat weerstaan? Ik niet ,snik, snik. Dus ik kom ’spontaan’ uit bed en ren de trap af, ondertussen Poek aaiend, om haar haar eten te geven. O, gelukkig gespin, alles is goed. Als ik dan mijn koffie en brood op heb moet Madam natuurlijlk gekamd worden. Want anders kan ze de dag echt niet beginnen. Dan nog een snoepje en hé, hé, rust. Slapen is het volgende ritueel, totdat er weer geaaid dient te worden. Ja, mijn huisgenoot weet wel waarom ze mij gekozen heeft. Dan weet ze zeker dat zij de baas is.

Poek, de grootste en liefste knuffelkat die er bestaat.

Roses for children

Laatst ben ik bij een zeer indrukwekkend en ontroerend monument geweest. Ik wist gelijk dat ik hierover wilde schrijven op mijn weblog. Maar, nadat ik op de site van Stichting Roos had gekeken wist ik dat ik hetgeen zij vermelden niet beter kan doen. Dus vandaar, de introductiesite van Stichting Roos en een klein stukje van mezelf.  Het monument bestaat uit een levenscirkel in de vorm van een medicijnwiel. Deze staat in vele culturen symbool voor eenheid en voor het herstel van harmonie in de wereld. Het wiel zoals deze er nu ligt -er moeten nog vele stenen gelegd worden- voelt al erg krachtig aan. Het is voor mij een zeer spirituele plek waar ik tot stilte kom en aan mijn geestesoog zie ik dan vele kinderen voorbij trekken. Het ontroerd, geeft kippevel en tegelijk ook ontzag voor alle kinderen die herdacht worden. In het hart van de levenscirkel ligt de Roos.  Lieverd Leven is als sneeuw Je kunt het niet bewaren Troost is dat jij er was Uren maanden jaren:  Herman van Veen

Roses for Children / Stichting Roos maakt zich, als onderdeel van de Herman van Veen Foundation, sterk voor het recht van het kind op gelijkheid, zonder onderscheid van ras, geloof of nationaliteit en voor het recht van het kind op begrip en liefde van zijn ouders en zijn omgeving.
Het monument is een initiatief van zanger, dichter Herman van Veen, beschermheer van Roses for Children / Stichting Roos. Met dit prachtige initiatief, een Internationaal Monument voor het Onbekende Kind, hoopt hij het kinderleed nog krachtiger onder de aandacht te brengen. Een grootschalig, wereldomvattend monument ter herinnering aan de vele kinderen die door oorlogen, honger, ziekte of andere oorzaken geen lang leven gegund was. Het Internationaal Monument voor het Onbekende Kind is een monument waarin 35 menshoge stenen uit verschillende delen van de wereld samenkomen in een levenscirkel. Het hart van deze cirkel wordt gevormd door een kunstwerk, een roos.

Het monument schept een band tussen de landen en de kinderen van de wereld, en geeft uitdrukking aan zowel lijden, sterven als rouwen. Troost bij verlies. Het vraagt aandacht voor de soms bijzonder moeilijke levensomstandigheden van kinderen. Voor kinderen die aan de schaduwkant van het leven staan, omdat ze niet gewenst, uitgebuit en verwaarloosd worden. Omdat ze onbekwaam en lastig gevonden worden, voor de voeten lopen. Straatkinderen, beschadigde kinderen, die verkracht, tot prostitutie gedwongen, gepest of mishandeld worden. Kinderen die geestelijk en lichamelijk mishandeld zijn. Kinderen, die bloot staan aan psychische stoornissen en angsten, gekwetst zijn tot diep in hun ziel.

Met dit monument willen we kinderen eren.
Kinderen die niet meer bij ons zijn gedenken en van daaruit stilstaan bij de kinderen van nu, bij de toekomst van alle kinderen.

Zonnecultus Ede

Ik heb een aantal krantenartikelen uit 1985 gekregen van een kennis, waarin de begin geschiedenis van Ede beschreven staat. Deze artikelen zijn geschreven door de heer P.C.W. Pel, een toenmalige boekhandelaar en tevens amateur-archeoloog in Ede, die zeer geïntereseerd was in het ontstaan van Ede en hoe mensen in die tijd hier leefden. De ideeën die de heer Pel aangeeft in zijn  artikelen zijn wetenschapelijk nagegaan door journaliste mevr. Koops en archeoloog de heer Zuurdeeg. Voor zover zij na konden gaan is de theorie van de heer Pel niet onmogelijk. Uit deze krantenartikelen wil ik graag een aantal dingen aanhalen, omdat zij zeer interessant zijn en een totaal ander licht werpen op het vroegere Ede.

Bij het begin van zijn ontstaan 4000 jaar geleden, was Ede een vissersdorp en lag het aan de grens van uitgestrekte moeraswouden. Het was een prima plek om zich te vestigen. Er was genoeg wild etc. om van te leven. Men heeft grote kennis van de natuur rondom zich en men denkt zeer magisch. Het stamverband is groot en met de gestorven voorouders voelt men een grote verbondenheid. Grote voorgangers worden in grafheuvels aan de aarde toevertrouwt. Het volk dat hier leeft houd er een zonneculus (vergelijkbaar met die van Stonehenge) op na.

Deze visie van de heer Pel vindt zijn oorsprong bij de oude legende van “het Witte Wief van Kernhem”. In zijn visie handelt het niet om een verbitterde jonkvrouw, maar om een priester of priesteres die hier ongeveer 3500 jaar geleden woonde, en de opdracht had om op 21 maart en 21 september het opgaan van de zon gade te slaan. Op deze twee hoogtijdagen verschijnt de zon namelijk precies uit “het Doolhof”.
“Huize Kernhem” zou in die tijd een versterkte boerderij geweest zijn. Ervoor, op het oosten, ligt een lange laan, tevens leylijn, met op het eind een grote heuvel (Zonnetempel) met wat rondlopende paadjes eromheen, “het Doolhof” genoemd. Een stukje ervoor ligt   ”de Bloedsteen”, volgens sommigen zijn daar mensen en dierenoffers uitgevoerd. Maar het kan ook zo zijn dat de steen macht gaf aan iemand die erop ging staan, etc.

Twee keer per jaar probeerde men de harmonie tussen hemel en aarde te herstellen. Daarom bouwde men ”de Zonnetempel”. Hoe zag zo’n tempel eruit? Het ging erom een plaats te vinden waar de zon op een vaste tijd mee verbonden was. Met magische handelingen hechtte men dan de zon aan de plaats om op die manier een verbinding tussen hemel en aarde tot stand te brengen. Men had een vertrekpunt  “de Drieakkers”, een observatieplaats “Kernhem” en een Zonneheuvel nodig. Deze staat midden in “het Doolhof”. Twee maal per jaar op de 21 maart en 21 september komt de zon precies in het oosten op. Staat men op die momenten bij “Kernhem” dan ziet men de zon als het ware uit “het Doolhof” geboren worden.

De bedervaart naar de tempel begon ’s nacht. Men liep vanuit Ede, naar “de Drieakker”, de toegang tot de Zonnetempel. Op de juiste tijd liep men naar het oosten en bij “Kernhem” werden ceremoniële handelingen verricht. Hierna ging men verder naaar het oosten. Bij “het Doolhof” aangekomen begon men om de heuvel de voorgeschreven ommegangen te lopen. Deze bestonden uit cirkels, dubbele cirkels of achten. Daarna keerde men terug naar “Kernhem” en wachtte op het wonder. Het op komen van de zon vanuit “het Doolhof”.

De Zonnetemplel van Ede kreeg steeds meer vermaardheid en uit heel de omringende wereld ging men mee doen aan dit gebeuren. Niet alleen uit geloofsoverwegingen maar ook omdat de plek bekent stond/staat om zijn goede invloed op zowel lichaam als geest. Dit is niet zo vreemd want precies van “huize Kernhem” naar en over de Zonnetempel loopt een zeer positieve leylijn, iets achter de Zonnetempel kruist een andere leylijn deze lijn weer. Dit is goed te zien aan de omliggende bomen.
Uit de oude bede die men uitsprak tijdens de omgegang: zon-keer-om, keer-weer-om kan men begrijpen hoe de namen Kernhem (kerum) en Wekerom onstaan zijn.
Volgens de visie van de heer Pel was Ede op het hoogtepunt van haar bestaan een belangrijk centrum van de zonnecultus.

De hier beschreven Zonnetempel, het Doolhof, de Bloedsteen, “huize Kernhem” en de leylijn van “Kernhem” naar en over de Zonnetempel zijn nog steeds goed te zien.

De Bloedsteen ligt net naast het pad, het pad is de leylijn die van “Kernhem” naar en over de Zonnetempel loopt. De achterste verhoging op de foto is de Zonnetempel en hieromheen loopt “het Doolhof”, wat eigenlijk geen echt doolhof is maar duidelijk een aantal omgegangen.
Ik heb genoten van de artikelen van de heer Pel en ben er zelf van overtuigd dat deze kloppen gezien hetgeen er te zien is en het gevoel dat je krijgt als je op deze plekken loopt.