Iedereen heeft zo zijn rituelen. Zo ook mijn huisgenoot Poek.
Zo is er maar één ritueel dat zij ’s winters wil doen. En dat is ……slapen. En niet maar zo slapen. Nee…..in de winter tovert zij zichzelf om tot lapjeskat. Of te wel, elk doekje, lapje, deken of wat daar maar op lijkt probeert zij onder te kruipen. En eerlijk gezegd is dat een zeer komisch gezicht.
Maar, o wee als dat niet lukt. Dan klinkt er een erbarmelijk gehuil, om aan te geven dat ik, haar onderdaan, haar moet onder dekken. Als ik er dan aan kom rennen en haar onderdek dan kroelt en kletst ze alle kanten op om me te bedanken. Dat is toch ook weer lief en mijn hart smelt voor deze winterse lapjeskat en ik knuffel en aai haar tot zij aangeeft dat het zo wel genoeg is en het slaap- annex lapjeskatritueel van start gaat.
Er wordt vervolgens gesnurkt, gesmakt en uitgerekt onder de dekens en dit kan uuuuuuuuuuren duren. Dan ……steekt ineens dat lekkere koppie uit de dekens en zie je haar denken………euh…..zou mijn eten er al staan. En kijkt ze me aan met een blik van “nou vooruit, even knuffelen en dan eten. Hup, aan het werk jij.” Lief hè.
Recente reacties