Angstig wild zwijn

Herten, reeën en wilde zwijnen tegenkomen in het bos is altijd weer iets magisch. Maar al heb ik afgelopen zondag met vrienden heerlijk in het bos van de vallende sneeuw en het witter wordende landschap lopen genieten, het wild liet zich niet zien. Die bleven zelf liever bij de openhaard met een borreltje erbij. En voor de kleintjes chocomelk natuurlijk.

Maar vandaag was het anders. Joop en ik zijn weer een lekkere wandeling gaan maken in het bos. En al pratende en om ons heen kijkend, want er is altijd wel wat te zien, zegt Joop ineens op fluistertoon:”kijk daar, een zwijn.” Ik kijken natuurlijk en …ja hoor, een grote Beer, voor de leken onder ons dat is een mannetjes zwijn. Hij gaat net het pad op. Maar ziet me en loopt weer terug en staat me dan, in de veiligheid van de bomen, te peilen. Joop kijkt me aan en vraagt:”Waar kijk jij nou naar? Blijken er meer te lopen. Dat is dus gaaf. Pa zwijn geeft het sein veilig en de rest van het stel, moeder en de drie kinderen zwijn, steken het pad over en verdwijnen weer tussen de bomen. Hoewel, ik kan ze toch nog wat zien. En heeeeel voorzichtig lopend volgen we ze op een redelijke veilige afstand. Althans dat denken we. Want ineens kijkt pa zwijn me aan, kijkt nog eens en blaast zich dan flink op. “Oei,”denk ik, “dat gaat geloof ik niet helemaal goed.” En vervolgens komt pa dus op me afgestormt. En hij rent echt hard. Ik vlieg achter een boom, nou ja een lucifershoutje, maar gelukkig schijnt pa zwijn me niet meer goed te kunnen zien en wijkt, net een paar meter voor me, af naar een andere richting. De rest van de familie rent er achteraan. Mijn hart zit in mijn keel en ik sta te trillen op mijn benen. Ook Joop is zich rot geschrokken, maar kan toch nog net een foto maken van een wegrennende Pa zwijn.

We hebben onze wandeling wat trillerig vervolgd, maar met absoluut veel respect voor pa zwijn en zijn familie.

Geschrokken wild zwijn

Binnenste-buitenpoes

Zoals iedereen die deze site leest wel weet, heb ik een heerlijke huisgenote, Poekie. Nou ja, Poekie, zeg maar Poek. Met haar ongeveer 8+ kilo is zij een heerlijke knuffelpoes. En zoals jullie weten gaat ze sinds Maart naar buiten. Weliswaar in een afgezet stukje tuin, maar toch. En ze vindt het nog steeds heerlijk.

Aan de regen heeft ze lak. Oftewel een verzopen kat zijn, vind zij niet zo erg. Ze drinkt zelfs liever uit een waterplas, waar ze half in gaat liggen, dan uit haar bakje. En de sneeuw van de afgelopen dagen was natuurlijk helemaal interessant. Ik heb genoten toen ze, voorzichtig met optrekkende pootjes en vooruit gestoken snoet, naar buiten ging. Ze duwde haar roze neusje in de sneeuw, haar neusje wordt roze als ze geniet, en deed hem snel weer omhoog. Oei, dat is koud en vreemd. Even keek ze achterom of ik wel in de buurt was. Want de sneeuw is voor haar toch een hele ontdekking. Okee, ik sta er nog en ze waagt zich verder de tuin in. Ze loopt wat rond en gaat vervolgens naar haar waterbakje. Want na het eten ’s morgens gaat ze altijd buiten drinken. Een kat heeft ook zo haar gewoonten. Als ze gaat liggen om te drinken en haar tongetje in de bak steekt, om lekker water op te gaan lepelen,  schrikt ze. Wat is dat nou weer?  Het water is weg, wat in de bak zit is alleen maar koud. Ze is stomverbaasd. Ja, ijs is ook vreemd voor een kat die altijd binnen is geweest. Na nog enkele pogingen om te drinken staat ze maar op en wil naar binnen. Ik doe de deur open en ze kletst me echt de oren van mijn hoofd. Het is alsof ze me de avonturen die ze net heeft meegemaakt wil vertellen. Daarna rent ze naar haar drinkbak, ploft neer en gaat lekker liggen drinken. Vervolgens moet ze toch even bijkomen en dat doet ze natuurlijk lekker op de bank onder haar favoriete dekentje. En wat kan die Poek dan knorren en snurken.

Lobstar Label

Gisteren was het eindelijk zover. Het feest van Maydaymayday in Utrecht barstte eindelijk los. Het was een feestavond voor kankerpatiënten en hun naasten.
Er was  een dansavond en Angela Groothuizen kwam zingen en daar aan vooraf gaand was er o.a. de modeshow van Lobstar. 

En ik was één van de zeven vrouwen die mee mocht lopen. Of te wel ik was model.
Er is van te voren veel geoefend op de pasjes en welke kleding we aan moesten. We zijn flink in de make-up gezet, ik liep dus incognito rond, en ons haar werd een beetje opgepimpd. En dan is het weer oefenen en vervolgens wachten en wachten.

Maar dan ineens…….zijn we aan de beurt……En op dat moment begon mijn hart te bonken en mijn knieën te knikken en zo moet je dan (help) op een rustige en ontspanne manier leuke kleding showen. Het ging allemaal goed, alleen het trapje het podium af vond ik maar niks. Daar slaan natuurlijk het gemakkelijkst je knikkende knieën dubbel en het is toch maf als je zo’n trapje af zou duiken.
Na elke ronde lopen werd het rennen naar de gang en moesten de kleedsters ons als een gek helpen omkleden. Petje af voor alle dames die mee hebben gedaan en het kordate werk van de kleedsters. Ze vertelden mij dat ze het zweet op plekken hadden staan waar het normaal gesproken niet zo snel komt. Ja….je word zeer intiem als je met zijn allen half naakt rond rent.
O, en had ik al verteld van de filmploeg die constant om ons heen hing. We komen dan ook in België en ik dacht ook in Frankrijk op de tv. En dan was er nog een fotografe die het ook goed kon, overal verschijnen als je bijna bloot was, bedoel ik. Ach en dan wen je ook snel als een aantal gasten en de portiers je in je slipje en bh zien. Wat maakt het uit het is showbisssss niet waar. En de beelden gaan toch al door half Europa heen.

We hebben geweldige lovende woorden van het publiek gehad en de collectie van Chantal Hoevers-Prins is echt de moeite waard. Lobstar-label zal binnenkort haar website klaar hebben en dan kunnen jullie al het moois zien wat ze maken. Dus kijk af en toe eens op www.lobstar.nl.
De middag/avond was helemaal gaaaf. Dit wil ik absoluut wel vaker doen.

Ps, handtekeningen à €25,- per stuk (lol)