Zoals iedereen die deze site leest wel weet, heb ik een heerlijke huisgenote, Poekie. Nou ja, Poekie, zeg maar Poek. Met haar ongeveer 8+ kilo is zij een heerlijke knuffelpoes. En zoals jullie weten gaat ze sinds Maart naar buiten. Weliswaar in een afgezet stukje tuin, maar toch. En ze vindt het nog steeds heerlijk.
Aan de regen heeft ze lak. Oftewel een verzopen kat zijn, vind zij niet zo erg. Ze drinkt zelfs liever uit een waterplas, waar ze half in gaat liggen, dan uit haar bakje. En de sneeuw van de afgelopen dagen was natuurlijk helemaal interessant. Ik heb genoten toen ze, voorzichtig met optrekkende pootjes en vooruit gestoken snoet, naar buiten ging. Ze duwde haar roze neusje in de sneeuw, haar neusje wordt roze als ze geniet, en deed hem snel weer omhoog. Oei, dat is koud en vreemd. Even keek ze achterom of ik wel in de buurt was. Want de sneeuw is voor haar toch een hele ontdekking. Okee, ik sta er nog en ze waagt zich verder de tuin in. Ze loopt wat rond en gaat vervolgens naar haar waterbakje. Want na het eten ’s morgens gaat ze altijd buiten drinken. Een kat heeft ook zo haar gewoonten. Als ze gaat liggen om te drinken en haar tongetje in de bak steekt, om lekker water op te gaan lepelen, schrikt ze. Wat is dat nou weer? Het water is weg, wat in de bak zit is alleen maar koud. Ze is stomverbaasd. Ja, ijs is ook vreemd voor een kat die altijd binnen is geweest. Na nog enkele pogingen om te drinken staat ze maar op en wil naar binnen. Ik doe de deur open en ze kletst me echt de oren van mijn hoofd. Het is alsof ze me de avonturen die ze net heeft meegemaakt wil vertellen. Daarna rent ze naar haar drinkbak, ploft neer en gaat lekker liggen drinken. Vervolgens moet ze toch even bijkomen en dat doet ze natuurlijk lekker op de bank onder haar favoriete dekentje. En wat kan die Poek dan knorren en snurken.
Recente reacties