Herten, reeën en wilde zwijnen tegenkomen in het bos is altijd weer iets magisch. Maar al heb ik afgelopen zondag met vrienden heerlijk in het bos van de vallende sneeuw en het witter wordende landschap lopen genieten, het wild liet zich niet zien. Die bleven zelf liever bij de openhaard met een borreltje erbij. En voor de kleintjes chocomelk natuurlijk.
Maar vandaag was het anders. Joop en ik zijn weer een lekkere wandeling gaan maken in het bos. En al pratende en om ons heen kijkend, want er is altijd wel wat te zien, zegt Joop ineens op fluistertoon:”kijk daar, een zwijn.” Ik kijken natuurlijk en …ja hoor, een grote Beer, voor de leken onder ons dat is een mannetjes zwijn. Hij gaat net het pad op. Maar ziet me en loopt weer terug en staat me dan, in de veiligheid van de bomen, te peilen. Joop kijkt me aan en vraagt:”Waar kijk jij nou naar? Blijken er meer te lopen. Dat is dus gaaf. Pa zwijn geeft het sein veilig en de rest van het stel, moeder en de drie kinderen zwijn, steken het pad over en verdwijnen weer tussen de bomen. Hoewel, ik kan ze toch nog wat zien. En heeeeel voorzichtig lopend volgen we ze op een redelijke veilige afstand. Althans dat denken we. Want ineens kijkt pa zwijn me aan, kijkt nog eens en blaast zich dan flink op. “Oei,”denk ik, “dat gaat geloof ik niet helemaal goed.” En vervolgens komt pa dus op me afgestormt. En hij rent echt hard. Ik vlieg achter een boom, nou ja een lucifershoutje, maar gelukkig schijnt pa zwijn me niet meer goed te kunnen zien en wijkt, net een paar meter voor me, af naar een andere richting. De rest van de familie rent er achteraan. Mijn hart zit in mijn keel en ik sta te trillen op mijn benen. Ook Joop is zich rot geschrokken, maar kan toch nog net een foto maken van een wegrennende Pa zwijn.
We hebben onze wandeling wat trillerig vervolgd, maar met absoluut veel respect voor pa zwijn en zijn familie.
Geschrokken wild zwijn
Ik had eergisteren in het bos (nabij Ginkelse hei, Ede) hetzelfde!! Ik loop hier dagelijks met mijn hond en houd het wild (herten, vosjes, zwijnen, ..) altijd goed in de gaten vanwege mijn hond. Altijd zijn de dieren angstiger voor mij dan andersom. Nou… bijna altijd dus!! Want gisteren zag ik m wel staan, die beer (mannetjes zwijn). Langs het bospad waar ik wandelde stond hij links achter een boom naar me te gluren. Ik liep door in de veronderstelling dat hij wel weg zou lopen. Wat deed de grapjas toen ik m net voorbij was (5 mtr afstand) en m aankeek. Ineens stormde hij op me af. Dooooodeng!! We hebben het dan wel over een beest dat tot mijn middel komt en nee… ik ben 1.75, dus niet klein! Ik ben in de lucht gaan springen, gaan zwaaien met mijn handen en gaan gillen. Ik weet niet of dat m deed afwijken maar hij ging rakelings langs me en ging aan de andere kant het bos weer in. Of het nu kwam door het oogcontact? Bij honden daag je ze toch uit?
De volgende keer begrijp ik de boodschap en loop ik niet meer door zijn straatje! ;-)